Meestal beschreven we jullie historische middeleeuwse dorpjes. Doch ook later ontstonden nieuwe woonplaatsen. Zoals Cantarino, een mijnwerkersdorp in de buurt van Cabernardi. Herinneren jullie je nog ons artikel over deze zwavelmijnsite behorende tot de gemeente Sassoferrato?
Geschiedenis van Cantarino:
Vanaf 1917 bloeide hier de zwavelmijn industrie, waardoor van heinde en verre arbeiders kwamen op zoek naar werk: deze moesten wel ergens wonen. Zo bouwde men dan ook, op 2 km afstand van de mijn, 2 rijen woningen, zonder verdiepingen en telkens 2 slaapkamers. De toiletten waren gemeenschappelijk en bevonden zich buiten. (douchen konden de mijnwerkers aan de mijn zelf)
Cantarino was geboren !
Met de komst van de echtgenotes en de kinderen kwamen er hogere gebouwen erbij aan weerskanten van de oorspronkelijke huizen. In 1929 maakte men het grootste gebouw, ook wel Palazzo of Cattedra genoemd, want het prijkt boven alle woningen. Hier organiseerde men evenementen.
Nieuwsgierig geworden, reden mijn man Erik en ik er naar toe op een zonnige winterdag. In de verte zagen we de Cabernardimijn liggen en het mooie uitzicht op het landschap.
Bezoek aan Cantarino:
Het dorpje verwelkomde ons met een mooi bord en we parkeerden aan het dorpje zelf. Enkele arbeiders werkten ijverig aan een nieuwe bestrating van Cantarino. Een modderige troep na de voorbije regendagen. Voor de rest ontmoetten we er niemand.
Een paar borden verschaften wat uitleg, ook in het Engels.
Onder aan de trap bij de openbare fontein, hadden sommige bewoners getracht een mooi hoekje te maken, hoogstwaarschijnlijk gebruikt tijdens de zomers, want dan keren de nakomelingen terug naar hun roots. Vaak erfden ze een woning van hun voorouders die hier ooit woonden.
Vervolg van de geschiedenis:
Op zijn hoogtepunt tussen de twee wereldoorlogen in, telde Cantarino een 300-tal inwoners. Doch de crisis in de zwavelmijnindutrie begon in de 50-er jaren, de mijn Cabernardi sloot in 1956. Vele mijnwerkers werkten toen al in de Belgische mijnen, weliswaar nu in de steenkool. Er bleven aanvankelijk nog de ouderen en de vrouwen in het dorp wonen. Een oude film Pane e Zolfo ( brood en zwavel) laat zien hoe de komst van de postvrouw, een hele bijeenkomst veroorzaakt: Whatsapp e.d. waren nog utopie, dus brieven waren de enige betaalbare communicatiemiddelen met de mannen in het buitenland.
De film is niet van bijstere kwaliteit, maar het weerspiegelt heel goed het tijdsbeeld van toen.
Vervolg wandeling door Cantarino:
We wandelden door het dorpje, ook al wonen er nog slechts enkelen, men verzorgt de meeste huizen wel.
Men heeft er ook een mooi uitzicht, zonder op de mijn uit te kijken.
Het oorspronkelijke kerkje brak men af en in 1998 wijdde men een nieuwe in. Helaas was die nu gesloten. Elk jaar viert men er op 4december, de dag van de heilige Barbara, de patroonheilige van de mijnwerkers. Ook bouwt men er tegen kerstmis een grote mechanische kerststal.
Je bent er zo rond, maar het is helemaal anders dan de middeleeuwse vestingsdorpjes. Toch interessant om Cantarino te bezichtigen. Je kan het gerust combineren met een bezoek aan de Cabernardimijn en het mijnwerkersmuseum.
Luchtfoto`s van Cantarino vind je op deze website.
0 reacties