Traditionele gerechten, precies zoals Nonna ze vroeger thuis maakte.
Bij Trattoria Anita , zoals de Italianen van heinde en verre zeggen, kan je nog steeds eten zoals bij La Nonna (oma). Dat is het grootste compliment, want in Italië betekent de Nonna altijd de garantie voor een zorgeloze zondagse familiemaaltijd vol fijne herinneringen.
Anita kookt nog steeds zoals Nonna dat vroeger deed: vers, huisgemaakt, seizoensgebonden, met lokale ingrediënten en volgens de traditionele recepten van haar moeder.
De bescheiden trattoria ligt verscholen in een klein zijstraatje, Via Filzi , in het centrum van Cupramontana . De rechteringang leidt naar het oude gedeelte van de taverne: foto’s van het landelijke leven, wijnbouwtradities en jachttrofeeën sieren deze historische cantina. Stamgasten komen hier vaak samen en betalen hier ook na hun maaltijd.
De deur helemaal links breng je naar een kleine hal met een trap naar de eerste verdieping, waar zich twee grotere eetzalen bevinden. Door de middelste deur kan men vaak een glimp opvangen van de keuken met de dampende pannen. Het is dan ook niet verwonderlijk dat het restaurant talloze prijzen van restaurantgidsen heeft ontvangen!
Elkes herinneringen aan Trattoria Anita gaan meer dan vijftien jaar terug. Ze hadden net de aankoop van hun huis bij de notaris afgerond en wilden dat vieren met vrienden tijdens een lunch bij Anita . De priester, die destijds altijd een klein, gereserveerd tafeltje in het restaurant had, legde het moment voor hen vast op een foto.
Rond dezelfde tijd hadden ze een ervaring waarbij ze kletsnat voor het restaurant stonden in de winter, zonder te weten dat het op maandag gesloten was. Maar er brandde een lichtje binnen, en toen ze vroegen welk restaurant in de stad die dag wel open was, schudde de eigenaresse, Jolanda , meelevend haar hoofd. Toen straalde ze en vertelde dat haar man, op zijn vrije dag, vrienden te gast had en dat het een besloten feestje was. Maar als ze tevreden waren met het eten, mochten ze gerust binnenkomen. En zo kregen ze een klein tafeltje, iets verder van de lange tafel waar de eigenaar, Donatello, zijn vrienden had uitgenodigd. Natuurlijk was het eten uitstekend!
Mijn herinneringen gaan zelfs nog verder in de tijd, nl. wel 25 jaar geleden. We woonden hier nog maar enkele maanden en brachten de dagen door met het verbouwen van onze oude boerderij. Maar voor Eriks verjaardag maakten we een uitzondering: trattoria Anita bleek het enige geopende restaurant die dag en zo maakten we meteen kennis met de lieve nonna Anita en haar man Donatello. Voor hen ook een bijzondere ervaring want veel buitenlanders kwamen er toen helemaal niet. Ze verwendde ons als een echte oma ! Sinddien brengen we regelmatig onze vrienden ernaar toe en raadden we het aan onze gasten aan. Voor Italianen uit het noorden vormt het vaak een highlight van hun verblijf, waar kun je nog zo eten en zo verwend worden ?
Trattoria Anita bestaat al sinds de jaren 1920 en is altijd in handen van vrouwen geweest.
Op deze plek bevond zich meer dan 100 jaar geleden al een restaurant; in 1920 opende Elisa Bianchi er een eenvoudige taverne met een eetkraam genaamd ” La Moretta “. In de jaren 40/50 kwam de zaak echter in handen van Anita Rossini , die er in 1965 haar legendarische Trattoria Anita opende . Inmiddels nam haar dochter Jolanda het restaurant over. Haar echtgenoot, Donatello , die in 2023 overleed, was onder andere samen met zijn broer verantwoordelijk voor de wijngaard (aangezien de trattoria voornamelijk wijn van zijn eigen landgoed serveerde) en de kassa beneden. Hij zorgde ook voor de legendarische porchetta op zaterdag , die vaak al voor de lunch uitverkocht was.
In de jaren zeventig werd het restaurant uitgebreid met 2 eetzaaltjes op de eerste verdieping, waardoor er naast de eenvoudige bar ook ruimte was voor diners en feesten. Wil je zien hoe de eetzaal er in 1973 uitzag, meer dan vijftig jaar geleden ? Kijk dan naar het schilderij aan de muur op de eerste verdieping, omlijst door portretten van de oprichtster, Anita , en Donatello . Weinig verschil hè met hoe de eetzaal er nu uitziet? Dat klopt! Het restaurant is in de loop der tijd nauwelijks veranderd; je waant je terug in de jaren zeventig!
Op de foto zie je duidelijk het huidige dressoir, evenals het telefoonsysteem en de goederenlift met bedieningselementen, die nog steeds ratelt en gerechten van de keuken op de begane grond naar de eetkamer vervoert . Het valt echt iedereen op !
Eten bij Anita, dan voel je je helemaal thuis!
Als je daar eet, word je eerst naar een tafel gebracht. Er is geen menukaart; in plaats daarvan komt Jolanda vragen wat je wilt: eerst een pastagerecht (een primo) of een voorgerecht (antipasto) ?. Pas daarna somt ze de beschikbare opties op. De zelfgemaakte pasta – tagliatelle , tortelloni of de lokale specialiteit , vincisgrassi – blijven de highlights. Op bepaalde dagen van de week (altijd dezelfde) zijn er speciale gerechten: op vrijdag tagliatelle met tonijnsaus of gebakken baccalà als hoofdgerecht; op zaterdag porchetta; en op zondag een heerlijk gebraden kalfsvlees .
Natuurlijk kan je beginnen met pasta en later beslissen of je nog een hoofdgerecht (secondo) of dessert (dolce) kiest. Want let op, de porties zijn groot !! Water en huiswijn van de Quaresima- wijngaard (eigendom van Donatello) zijn standaard bij de maaltijd inbegrepen. Wil je rode wijn ? Vraag dan eerst Jolanda of ze die heeft. Elke maakte nog het volgende mee: toen een vriendin een biertje bestelde, zagen ze haar even later de straat oprennen om een vers getapt biertje te halen bij ” Bar Ruggero “. In de wijnkast staan natuurlijk ook flessen wijn uit de streek – we bevinden ons tenslotte in een wijndorp.
Om te betalen, ga je altijd naar de bar, waar Donatello stond , je opnam en vervolgens een willekeurig bedrag noemde dat verschuldigd was. We betaalden verschillende bedragen voor dezelfde maaltijd, afhankelijk van de stemming van de herbergier. Het maakte niet uit of we toeristen of locals waren: vrienden uit Duitsland waren op bezoek en betaalden minder dan Elke en Otto, die daar bekend waren, ooit hadden betaald. Nu dat hij er niet meer is, zijn de prijzen stabiel.
Trattoria Anita is vandaag de dag nog steeds een culinaire tijdcapsule.
Jolanda is nu ruim 80 jaar oud. Na het tragische verlies van haar man, dochter en zoon in de afgelopen jaren, besloot ze het restaurant voort te zetten. Het is nu echter alleen nog open voor de lunch.( gesloten op dinsdag) De voordelige huiswijn wordt nu in flessen geserveerd en er is ook bier in flessen verkrijgbaar. Er hangt zelfs een menukaart in de bar voor algemene informatie. De maaltijden worden nu voor de normale prijs afgerekend, maar iedereen mist de ondeugende Donatello. Jolanda bedient de klanten zelf bijna nooit meer, maar ze rent nog steeds door het restaurant om te controleren of alles in orde is en wordt door stamgasten begroet met een vrolijk “Ciao Iole”.
Maar het allerbelangrijkste: de gerechten zijn nog steeds hetzelfde zoals lang geleden. Huisgemaakt, traditioneel en eerlijk!
Gisteren, zondag, zat de trattoria weer bomvol en klonk er vrolijk geroezemoes van de begane grond naar de straat. De wereld draait door, maar Trattoria Anita is al meer dan 100 jaar een constante factor.
0 reacties