De Internationale Club van Lelijke Mensen, de Club dei Brutti, heeft zijn hoofdkantoor in het prachtige stadje Piobbico in de regio Marche. Elk jaar in september vieren ze het Festival van de Lelijke Mensen, de Festa dei Brutti. Omdat Elke dol is op de festivals in deze regio, die stuk voor stuk uniek zijn, wilde ze er natuurlijk heen. Dus reden Otto, een vriend en zij met z’n drieën op een zondag begin september naar Piobbico.
De Festa dei Brutti valt samen met het Festa del Polentone alla Carbonara. Deze polenta, bereid op houtskool, vormt de lokale specialiteit en serveert men dat weekend overal in de stad.
Piobbico – gelegen aan de voet van de Monte Nerone.
De gemeente Piobbico, aan de voet van de Monte Nerone (1.526 m), telt 1.800 inwoners. Hier mondt de rivier de Biscubio uit in de Candigliano, de waterwegen en oude stenen bruggen kenmerken dan ook het dorp.
De gunstige ligging aan de samenvloeiing van twee rivieren trok de Etrusken en Romeinen al aan om zich hier te vestigen. Van de 11e tot de 16e eeuw regeerde de familie Brancaleoni over de stad. Onder haar bewind werden het kasteel en het historische stadscentrum in de 13e eeuw gebouwd. Het kasteel torent hoog boven het stadscentrum uit. In de 16e eeuw verbouwde men het ingrijpend tot een renaissancehuis, dat vandaag de dag nog steeds te bezichtigen is.
Halverwege de 16e eeuw raakte de familie Brancaleoni echter in conflict met de machtige kardinaal Albornoz en verloor al haar bezittingen aan de adellijke familie Montefeltro. Pas in 1827 werd Piobbico een zelfstandige gemeente bij decreet van paus Leo XII.
Maar terug naar het Festa dei Brutti:
We laten Elke aan het woord:
We konden gemakkelijk parkeren op de Viale Marconi langs de rivier en liepen eerst door een gebied met eet- en drinkkraampjes richting het centrum. Het was nog rustig bij de kraampjes, want nog vroeg in de voormiddag en de mensen kwamen langzaam terug van hun lunchpauze. Er bevonden zich een paar bars voor de brug en we vroegen rond waar we de stoet van de Brutti konden zien. Men vertelde ons, dat de optocht een beetje om de stad heen zou gaan, maar vervolgens zou eindigen op het hoofdplein. Dus staken we een van de stenen bruggen over en liepen daarheen.
Een coverband van Alex Britti speelde en zorgde voor een levendige sfeer. De plek werd steeds drukker. We dronken vers getapt bier en aten arrosticini (kleine lamsspiesjes)en keken naar de andere toeschouwers: sommigen droegen T-shirts met slogans van Club dei Brutti, anderen waren verkleed als bruiden. Een vader en zoon vertelden trots dat de Club dei Brutti wereldwijd meer dan 25.000 leden telde en dat zelfs de New York Times er vorig jaar verslag van had gedaan. Bovendien was volgens hem, de regerend lelijkste man van Italië, die elk moment verwacht werd, inderdaad echt lelijk.
Wie of wat is de Club dei Brutti / de Club van de Lelijken?
De Club dei Brutti werd in 1879 in Piobbico opgericht, aanvankelijk met als doel huwelijken te arrangeren voor de “zittelle”, oftewel ongehuwde vrouwen. Het is belangrijk om te weten dat vrouwen al vanaf hun 25e reeds als oude vrijsters werden beschouwd! De club vat het gekscherend samen: “Vergeet Tinder, kom naar Piobbico.”
De club kreeg in 1960 een nieuw leven: ditmaal met als doel discriminatie van mensen met een lichamelijke beperking te bestrijden en onze moderne schoonheidsidealen ter discussie te stellen. De voorzitter van de club benadrukte dan ook, dat ze zich fundamenteel inzetten voor diversiteit.
Zeer positief! Het motto van de club luidt dan ook: “Lelijkheid is een deugd, schoonheid is slavernij” (La bruttezza è ‘na virtù, la bellezza è schiavitù). Iedereen die de waarden van de club deelt, kan dus lid worden, ongeacht of men zichzelf lelijk vindt of niet.
De optocht van de Club dei Brutti.
Ik zag dan ook niemand die ik bijzonder lelijk vond. Maar lelijkheid, net als schoonheid, is subjectief – zoals de club zelf zegt! Tegen de tijd dat de stoet het plein bereikte, bleek deze al wat uit elkaar te zijn .
Eerst kwamen de kinderen uit de buurt, van wie er één tot presidentino of presidentina, de kinder voorzitter, werd gekozen. Elk jaar een ander kind, om de jeugd al op jonge leeftijd bij de festivaltradities te betrekken.
Vervolgens arriveerden de huidige voorzitter, Gianni Aluigi, en diverse clubleden, evenals de regerend “Lelijkste Man van Italië”. Sommigen van hen arriveerden zelfs in felgekleurde cabriolets. Achter hen volgde een groep Braziliaanse sambadansers, waaronder één mannelijke danser. Daar ook schoonheid en elegantie een rol spelen tijdens deze festiviteiten. Zij werden gevolgd door een fanfare.
Al met al een zeer leuke gebeurtenis, vol goede moed en duidelijk bedoeld om het thema lelijkheid met humor en genegenheid te benaderen.
De nieuwe president en de nieuwe lelijkste man van Italië zijn gekozen.
In een ceremonie die moeilijk te volgen was, werd eerst de nieuwe president bekendgemaakt. De oude president was blijkbaar herkozen, en om dit te bevestigen steeg er witte rook uit een raam. Bijna als bij een pausverkiezing.
Vervolgens werd de zogenaamde No-Bel-prijs (premio No-Bel, wat “niet-mooi” prijs betekent) uitgereikt. Deze prijs wordt jaarlijks toegekend aan toegewijde personen, zoals Chiara Buiarelli, die zich met een 80-daagse fietstocht door Italië inzette om de bewustwording van reumatische aandoeningen te vergroten.
De lelijkste man van Italië verdedigt zijn titel
Tot slot betrad Daniele “Poldo” Isabettini, de lelijkste man van Italië, het podium. Van een afstand vond ik hem niet bijzonder lelijk, maar van dichtbij was het duidelijk dat zijn gezicht enigszins misvormd was en zijn tanden erg scheef stonden. Uit een interview (zie ook de videolinks aan het einde van dit artikel) vernam ik dat zijn gezicht meer dan 25 jaar geleden ernstig beschadigd raakte bij een zwaar vrachtwagenongeluk en dat hij ook een been verloor. Er was blijkbaar een vrij onopvallende concurrent voor de titel, maar Poldo zegevierde opnieuw, net als in voorgaande jaren.
De oude/nieuwe president, de winnaar van de No Bel-prijs van dit jaar en de lelijkste man van Italië.
Nadat iedereen vertrokken was, gingen we polenta eten in een rustige tuin vlak naast het centrale plein. Daarna keken we rond aan de andere kant van de brug, waar de mensen naartoe waren gegaan om de festiviteiten voort te zetten. De sfeer in de bars en restaurants was fantastisch, en de sambadansers hadden het ook erg naar hun zin.
Alles was anders dan we ons hadden voorgesteld: in plaats van een somber festijn was dit een evenement in het teken van inclusiviteit, diversiteit en levensvreugde, aangevuld met een flinke dosis humor en chaos.
De mediabibliotheken van de Duitse tv-zenders Deutsche Welle en ARD bieden interessante korte reportages over de Festa dei Brutti:
Deutsche Welle: Das italienische Dorf Piobbico feiert die Hässlichkeit.
ARD: Re: Das Dorf der Hässlichen – Piobbico rebelliert gegen den Schönheitskult.
Praktische Info:
- Het Festa dei Brutti vindt elk jaar plaats op de eerste zondag van september, als onderdeel van de Sagra del Polentone alla Carbonara, die dit jaar op 4, 5 en 6 september 2026 valt.
- Je kunt T-shirts met het motto van de club kopen in het clubhuis van de Brutti.
- Voor de meest actuele informatie kun je de sociale media van de club bekijken: Instagram en Facebook. Daar vind je van te voren de menu’s van de eetkraampjes en restaurants en het programma.
- De link vor het programma van 2026: Sagra Nazionale del Polentone alla Carbonara.
- De openingstijden van Castello Brancaleoni vind je op deze website: Castello Brancaleoni.
Ga je ernaar toe ? Veel plezier!
0 reacties