Finalmente Primavera ! Ideaal voor mooie wandelingen, deze keer stellen we jullie een korte wandeling (8,5 km en ongeveer 250 meter hoogteverschil) voor met prachtige uitzichten op de omliggende heuvels en wijngaarden. We passeren ook de indrukwekkende helling van de Ribba del Rotorscio . Onderweg komen we enkele bekende bezienswaardigheden tegen, zoals de abdij van Sant’Urbano , de truffelspecialisten van Rotorscio 37 en het kleurrijke kerkje van San Paterniano in Domo.
Vertrekpunt: Sant’Urbano.
Samen met een vriendin reed Elke naar het startpunt, de ruime parkeerplaats bij de Abbazia Sant’Urbano . Bezocht je deze mysterieuze 11e-eeuwse kerk nog niet ? Een aanrader voor of na de wandeling.
Lees hier Elkes verslag:
We liepen eerst zo’n 700 meter noordwaarts langs de Provinciale 117. We hadden meer verkeer verwacht, maar er passeerden slechts een handjevol auto’s. Langs de weg, aan de rand, stond een kapelletje, geschonken door de inwoners van het naburige gehucht Castellaro . “Sosta, pensa, prega” lazen we ofwel: stop, denk na en bid. Vanaf hier vingen we al een glimp op van de Ribba , die indrukwekkend boven de vallei uittorent.
Een klein eindje verderop merkten we links twee onverharde wegen van lichtgekleurd, verhard grind . We namen de tweede en startten meteen de klim omhoog richting de karsthelling. Voorbij een zonne-energiepark genoten we van het uitzicht op wijngaarden en heuvels. In de verte zagen we de Monte San Vicino met zijn karakteristieke vorm en de steengroeve aan de rand van het
Parco della Gola Rossa – het uitzicht was ronduit magnifiek!
De Ribba-helling van Rotorscio.
Gelukkig wandelden we ook hier en daar in schaduwrijke stukken, want het was een behoorlijke klim. We bevonden ons immers vlak onder de Ribba , de natuurlijke breuklijn.
Er bestaat een legende over de oorsprong ervan:
Een man genaamd Christoforo was met zijn ezel op weg naar huis vanaf het kasteel van Rotorscio . Onderweg ontmoette hij een vreemdeling die hem vroeg of hij hem wilde helpen zijn zware zakken een stukje met zijn ezel te dragen. Hijzelf zou een andere route nemen en hem bij de volgende splitsing weer ontmoeten.
Maar de vreemdeling kwam niet opdagen op de afgesproken plek, dus nam Cristoforo de zakken mee naar huis. Ze zaten vol met gouden en zilveren munten! Cristoforo wachtte jarenlang op de terugkeer van de vreemde man, maar toen deze niet terugkwam, gebruikte hij de rijke schat om een boerderij en land in de omgeving te kopen.
Precies vijftig jaar na de ontmoeting klopte de vreemdeling aan bij de onfortuinlijke Cristoforo en eiste de zakken op. Cristoforo legde uit dat hij de munten niet meer had, omdat hij ze had gebruikt om zijn boerderij te kopen. Woedend veranderde de vreemdeling in een angstaanjagende demon, schreeuwde “Tattabao!” en liet Cristoforo’s boerderij en land instorten. Dit gebeurde precies op de plek waar de steile, afgrond van de klif vandaag de dag nog steeds te zien is.
Nog een klein stukje en we bereikten het hoogste punt van onze wandeling; vanaf hier ging het bijna helemaal vlak of bergafwaarts. We passeerden het adres “Rotorscio 37 “. Dit land bezit de truffelexpert Antonio, die Isabelle en ik al eerder hebben bezocht. Hij adviseert mensen die truffels willen kweken, verkoopt met truffels geïnoculeerde jonge bomen en biedt rondleidingen en proeverijen aan.
Optioneel: uitstapje naar de ruïnes van Rotorscio.
Bij de volgende splitsing in het pad slaan we linksaf en dalen we terug af naar de vallei. Rechts ligt
kasteel Rotorscio , waaraan het gebied zijn naam dankt. Wie nog niet genoeg heeft van de klim omhoog, kan nu rechtsaf slaan en een omweg maken. Er is echter niet veel te zien: het kasteel, gebouwd ergens tussen de 11e en 13e eeuw, is nu een verlaten ruïne. Het ligt op een hoogte van 547 meter en bood ooit een strategisch uitzicht over de Valle di San Clemente beneden. In de 14e eeuw regeerde de machtige familie Rovelloni er. Maar van de eens rijke graanschuren en uitgestrekte kasteelgronden bleven alleen het landhuis over. In de 19e eeuw, na de Napoleontische bezetting, verloor het kasteel aan belang. Vervolgens braken de inwoners van het naburige Castellaro de gebouwen en muren af om de stenen te gebruiken voor de uitbreiding van hun stad. Er wordt gezegd dat zelfs vandaag de dag nog reliëfs of wapenschilden van het kasteel te zien zijn op de huizen in Castellaro.
Domo met de San Paterniano-kerk
We passeerden het kasteel aan onze linkerhand – of liever gezegd, rechterhand – en waren al op weg naar beneden, de vallei in. Vlak voor Domo hoefden we nog maar een klein stukje te klimmen, en toen, dorstig naar koffie, bereikten we het centrum van het stadje. Er is geen gewone bar in het stadje, maar bij de Circolo Cittadino , gerund door een lokale vereniging, werden we vriendelijk bediend.
Een bezoek aan het kleine kerkje van San Paterniano in het dorp is een absolute aanrader, zoals we het reeds beschreven.
Nog steeds onder de indruk van de fresco’s en kleuren van San Paterniano, begonnen we aan het laatste deel van onze tocht voor vandaag. Vanaf hier gaat het alleen maar bergafwaarts, langs Fattoria Vito Celeste , bekend om zijn lokale kaas en een kleine boerderijwinkel.
Elke schrok zich rot: drie of vier grote, ruige Maremma-herdershonden liepen over het terrein en de poort stond open. Een paar jaar geleden had een van deze waakhonden ons een hele kilometer achtervolgd toen we langs een kudde schapen reden. Je moet ze niet onderschatten! Gelukkig kwam er kort daarna een medewerker uit de stallen die de honden toeriep ons met rust te laten, waardoor we erlangs konden.
En toen waren we er – de Abbazia di Sant’Urbano doemde voor ons op. Het was inmiddels middag, dus op de terugweg stopten we bij Trattoria Fiorina (vlakbij de Sparapani-wijngaard) om onszelf te trakteren op een betaalbare maaltijd.
Praktische informatie:
Je kunt de route van onze wandeling downloaden via onze Google Drive:
Link naar GPX-track . Je vindt de wandeling ook op Komoot, samen met het hoogteprofiel en enkele foto’s:
Wie graag met Rotorscio37 op truffelexcursie wil gaan, kan zich hier aanmelden bij Antonio:
Truffelervaring .
0 reacties